دسته:نوشته های نویسنده احساسی.محسن

* عشق و ثروت و موفقیت *

زني از خانه بيرون آمد و سه پيرمرد را با چهره های زیبا جلوي در ديد.
به آنها گفت: « من شما را نمي شناسم ولي فکر مي کنم گرسنه باشيد، بفرمائيد داخل تا چيزي براي خوردن به شما بدهم.»
آنها پرسيدند:« آيا شوهرتان خانه است؟»
زن گفت: « نه، او به دنبال کاري بيرون از خانه رفته.»
آنها گفتند: « پس ما نمي توانيم وارد شويم منتظر می مانیم.»
عصر وقتي شوهر به خانه برگشت، زن ماجرا را براي او تعريف کرد.
شوهرش به او گفت: « برو به آنها بگو شوهرم آمده، بفرمائيد داخل.»
زن بيرون رفت و آنها را به خانه دعوت کرد. آنها گفتند: « ما با هم داخل خانه نمي شويم.»
زن با تعجب پرسيد: « چرا!؟» يکي از پيرمردها به ديگري اشاره کرد و گفت:« نام او ثروت است.» و به پيرمرد ديگر اشاره کرد و گفت:« نام او موفقيت است. و نام من عشق است، حالا انتخاب کنيد که کدام يک از ما وارد خانه شما شويم.» 

لطفا برای خواندن بقيه متن به روی ادامه مطلب كليك كنيد

 در حضور خارها هم می شود یك یاس بود
 در هیاهوی مترسك ها پر ازاحساس بود
 میشود حتی برای دیدن پروانه ها
 شیشه های مات یك متروكه را الماس بود
 دست در دست پرنده بال در بال
 نسیم ساقه های هرز این بیشه ها را داس بود
 كاش می شد حرفی از “كاش می شد”هم نبود
 هرچه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود  

* * *

 یادگاری  

  کاش می دونست که این دل خسته

                                    با این همه درد و رنج

                                 بازم پای عشقش نشسته

                                          ما حیف.حیف  که رفت و

                                         فقط یه یادگاری برام گذاشته

                                                            که اونم اسمشه.....

                                                                          غم و غصه.....    

به تو عادت دارم  

مثل پروانه به آتش مثل عابد به عبادت

و تو هر لحظه که از من دوری من به ویرانگری فاصله می اندیشم

در کتاب احساس واژه فاصله یک فاجعه معنا شده است

تو توانایی آنرا داری که به این فاصله پایان بخشی...

                             یه دروغ ساده          

                             شب مهتابه و چشمام بازم از یاد تو خیسه

                             دیگه عادت شده با بغض واسه تو می نویسه

                             کاش می فهمیدی که قلبم خونه­ی آرزوهات بود

                             یه نفس تنها نبودی همیشه دلم باهات بود

                             آسمون و ماه نقرش با یه عالمه ستاره

                             شاهدن که این بریدن دیگه برگشتی نداره

                             رفتی بی اونکه بدونی دل من مال خودت بود

                             حال بغضای شبونم به خدا حال خودت بود

                             سهم چشمای تو بودن توی دنیا هر چی داشتم

                             واسه­ی خاطر نازت جونمو گرو گذاشتم  

                             یه دروغ ساده اما قصه­ی مارو بهم زد

                             سرنوشتمونو آخر با جدا شدن رقم زد  

                             تو پشیمون شدی و من حالا صندوقچه­ی دردم

                             سخته اما باورش کن من دیگه برنمی گردم

                             اما یادت باشه حرفا مثل گلوله های برفن  

                             خیلیا قربونی­یای بی گناه دو تا حرفن      

                             تو ترانه های شرجیم می درخشی تو همیشه

                             اما من هر کاری کردم که ببخشمت نمی شه

عشق یعنی مستی و دیوانگی 

                                  عشق یعنی با جهان بیگانگی

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

                              عشق یعنی سجده ها با چشم تر

عشق یعنی سر به دار آویختن

                                          عشق یعنی اشک حسرت ریخت  

     زندگي خوردن و خوابيدن نيست   

 انتظار و هوس و ديدن و ناديدن نيست

 آبی تر از آینم که بیرنگ بمیرم  

 از شیشه نبودیم که با سنگ بمیرم

تقصیر کسی نیست که این گونه بمیرم

شاید که خدا خواست که این گونه بمیرم